සිත්තරාවී: July 2016

පිකාසෝගේ චිත්‍ර ත් සිහිගන්වන මුහුණුපොත කැළඹවූ..මොකක් ද මේ ප්‍රිස්මා???

පැබ්ලෝ පිකාසෝ යුරෝපයේ ඝණිකවාදය නමැති චිත්‍ර ශෛලිය හදුන්වා දුන් පුරෝගාමියා වේ. මෙහි දී සිදුකෙරෙන්නේ ජ්‍යාමිතික හැඩතල උපයෝගී කරගෙන සිතුවම් ගොඩනැගීමයි. ත්‍රිකෝණය , වෘත්තය, චතුරස්‍රය වැනි ජ්‍යාමිතික හැඩ මේ සදහා යොදාගනී. මීට අමතරව ක්ලෝඩ් මොනේ, වින්සන්ට් වැන්ගෝ, වැසිලි කැන්දින්ස්කි වැනි චිත්‍ර ශිලපීන්ගේ ශෛලීන් ද මෙම මෘදුකාංගයේ භාවිත වේ.

මෑතක දී රුසියානු නිර්මාණකරුවන් කණ්ඩායමක් විසින් මෙම චිත්‍ර ශෛලීන්ට සමානව පුද්ගලයින්ට තම ඡායාරූප ද ඉතා පහසුවෙන් සිතුවමක්සේ නිර්මාණය කරගතහැකි ඇප්ලිකේෂන් එකක් හදුන්වාදෙන ලදි.මෙය ප්‍රිස්මා නමින් හදුන්වන ඡායාරූප සංස්කරණය කරගතහැකි මෘදුකාංගයකි.

මින් පෙර දී Photoshop මෘදුකාංගයේ ද ගූගල් සමාගම විසින් හදුන්වා දුන් Google Deap Dream මෘදුකාංගයෙන් ද මෙවැනි ඡායාරූප සකස්කරගත හැකියාව තිබුණ ද දැන් ඉතාමත් පහසුවෙන් ම ප්‍රිස්මා මෘදුකාංගය භාවිතයෙන් ස්මාර්ට් ජංගම දුරකතනවලින් එය සිදුකරගත හැකි ය. ප්‍රිස්මා මෘදුකාංගයෙන් පුද්ගලයින් ලබාගන්නා ඡායාරූප තත්පර කිහිපයක දී ප්‍රිස්මා සර්වර් තුළට Upload වී සැණෙකින් ප්‍රිස්මා ඡායාරූපයක් බවට පත් වී නැවත ජංගම දුරකතනය වෙත පැමිණිම සිදු වේ.

මුලින් ම මෙය භාවිතා කිරීමට හැකිව තිබුණේ iSO මෙහෙයුම් පද්ධතියක් ඇති Apple දුරකතන වලට පමණකි. නමුත් මේ වනවිට මෙම ප්‍රිස්මා මෘදුකාංගය Beta අනුවාදයක් නිකුත් කිරීම මගින් Android දුරකතන වලට ද භාවිතා කිරීමට හැකි වී තිබේ. ප්‍රිස්මා මේ වනවිට රටවල් 40කටත් වැඩි ප්‍රමාණයක වැඩියෙන් ම භාගතකළ මෘදුකාංගයයි. ලොව පුරා මිලියන 7.5ක් ප්‍රිස්මා මෘදුකාංගය බාගත කරගෙන සිටී.

කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලය ප්‍රිස්මා ඇසින්....

ලොව වටා සිටින විශාල ග්‍රාහක පිරිසක් Facebook, Instergram වැනි සමාජ ජාලයන්හි ප්‍රිස්මා ඡායාරූප Upload කිරීම දක්නට ලැබේ. මෙලෙස ඉතාම කෙටිකාලසීමාවක් තුළ දී මෙම මෘදුකාංගය ලොව පුරා ජනප්‍රියවීම එහි ජයග්‍රහණයකි. ඉදිරියේ දී ප්‍රිස්මා භාවිතයෙන් වීඩියෝ දර්ශන සැකසීමේ පහසුකම ද ග්‍රාහකයින්ට ලබා දිමට නිර්මාණකරුවෝ බලාපොරොත්තු වෙති.

මාගේ ගමන් මල්ලේ තිබෙන කුඩා හිස් ටින්, කඩදාසි කැබලි වැනි නොයෙකුත් අපද්‍රව්‍ය බස් රථයෙන් පිටතට එකිනෙක වීසි කරමින් මම සිටියෙමි. ඒවා මගේ ගමන් මල්ලට එකතු වූයේ කෙසේ දැයි මට නිච්චියක් නැත. කෙසේ හෝ මා දැන් සිටින්නේ බස් රථයක් තුළ බව නම් නිශ්චිත ය. සැඩ සූර්ය රශ්මියෙන් පහර කෑ ක`එදුම් රොටු හා ¥විලි සමග මුසු වූ සුළ`ග මැද්දේ බසයේ එකිනෙකා රත් වූ ටින් කබලක සිර වූ පණුවන් මෙන් තෙරපෙති.

” දළදාගම....පාදෙණිය....වාරියපොල....

කුරුණෑගල....කුරුණෑගල....කුරුණෑගල....”

ඒ බසයේ කොන්දොස්තර මහතාගේ මන්තරයක් මෙන් එකදිගට ජප කරන අමිහිරි කෑ ගැසීම ය. පසෙකින් එහි තොරතෝංචියක් නොමැතිව නාදවන ගීත වැලකි. මගීන්ගෙන් ඇතැමෙක් දුරකතන සංවාදයේ ද ඇතැමක් තවකෙකු හා සමග අල්ලාප සල්ලාපයේ ද යෙදෙමින් සිටිය හ. ඒ සියල්ල අතරේ මාගේ සුපුරුදු මතකයට මා නැවතත් පිවිස තිබෙන්නේ මා නොදැනුවත්වම ය.

” පුතේ, ඔය මනුස්සය කවදාවත් අපිට සැපක් දීල නෑ. මේ වගේ පව්කාරයො මැරෙන් නෑ...අහිංසක අපි තමයි දුක් වි`දින්නෙ. ”

තාත්තා බීමත්ව නිවසට පැමිණෙන සෑම විටෙක ම මාගේ මව එවැනි අෙ`දා්නා දොඩයි. රජයේ ලිපිකරුවෙකු වූ තාත්තාගේ මාසික වැටුපෙනි, අප පවුල නඩත්තු වූයේ. තාත්තාගේ වියදම් ද තාත්තා ද හැර අම්මාට,මට සහ නංගීට ජීවත් වීමට තාත්තාගෙන් ලැබුණේ සු`එ මුදලකි. දුර ගමනක් නොවන සැම ගමනක් ම ඔහු ගමන් ගත්තේ බයිසිකලයෙනි. කොහේ හෝ ගොස් නිවසට පැමිණෙන ඒ බයිසිකල් හ`ඩින් තාත්තාගේ මූණ දැකීමටත් පෙර මාගේ හදවත තිගැස්මට ලක් වූ වාර ගණන අනන්ත ය.

ඒ..”අදත් තාත්තා බීල ද දන්නෑ ”

යැයි කියමින් සිත විමසන බැවිනි.

බොහෝ දුරට රාත‍්‍රියට සුරාවෙන් සප්පායම් වී නිවසට පැමිණ රැුයක් මු`එල්ලේ ම මවට බැන වදින තාත්තා පසු දින උදයට උපාසකයෙකි. ඔහුගේ බැනුම් ගෙරවුම් මනසට කෙතරම් හිරිහැරයක් වුව ද කෙදිනකවත් මට හා නංගීට බැන වැදි ඇති බවක් මගේ මතකයේ නැත. කෙදිනකවත් තාත්තා මා හට අතක් උස්සා වත් නොමැත. නංගීට හා මට ඔහු ආදරය නොකරන බවක් මට දැනී නැත.

තාත්තා හැකි සෑම විටෙක ම කන්තෝරුවෙන් පැන නංගී හා මා පාසල් හමාර වූ පසු නිවෙසට රැුගෙන යාමට පැමිණීම පුරුද්දක් වශයෙන් කරන දෙයකි. එය ඔහුගේ පුරුද්දක් ද යුතුකමක් ද කියා මට නොවැටහේ. දිනක් පාසල් හමාර වී මම සහ නංගී නිවෙසකරා රැුගෙන යාමට තාත්තා

පාසල් ගේට්ටුව අසල ම`ග බලාගෙන සිටින අයුරු මම දුටුවෙමි. තාත්තා දුටු මා කුරු`එ පැටවෙකු මෙන් ඔහු ළ`ගට ඇදිණි. එදින ද තාත්තා සිටියේ බීමතින් බව මට පසක් විය. එකෙනෙහි ම මට සිහි වූයේ නංගී ය. ඇය ඒ වනවිටත් මා අසලට පැමිණ සිටියා ය. වට පිට ළමුන් මා දෙස නෝක්කාඩුවට මෙන් හිනැහී බලන අයුරු නෙත් කොනෙන් දිස් වේ.

කෙසේ හෝ එදින නිවසට පැමිණියේ තාත්තා සමග ම බයිසිකලයෙන් දෙතුන් වතාවක් බිම වැටි වැටී ය. පසු දින උදයේ බයිසිකලයට යට වී තුවාල වූ මගේ කකුලට තාත්තා විසින් බෙහෙත් දමා විශාල වෙ`එම් පටියකින් තුවාලය ගැටගසා දමන ලදි. බෙහෙත් දමා වෙ`එව ද තුවාලය යටින් කීරි ගැසෙනා බව පියා නොදන්නවා ද? නොදන්නවා ද? යැයි මට සිතුණි.

පාසලේ සෑම වාර විභාගයක දී ම පාහේ තිස් පස් දෙනෙකුගෙන් සමන්විත පන්තියේ මට හිමි වන්නේ විසි අට, විසි නවය වැනි ස්ථානයකි.

” සුචරිත... හ් ! නම විතරක් තිබ්බට බෑ. වැඩත් තියෙන්න ඕනෙ. තාත්ත වගේ වෙන්න ද ඕනෙ? ”

ඒ පන්ති භාර ගුරුතුමිය වූ මාගේ ගමේ ම ජීවත් වන විමලාවතී මිස් ය. විමලාවතී මිස්ගේ එවැනි දොස් පරොස් අසා මා හට හො`දින් පුරුදු ය. මම එවැනි සැම මොහොතක ම නිශ්චිත හැ`ගීමක් නොමැතිව කිිසිවක් නොදොඩා බිම බලාගෙන සිටියෙමි. කෙදිනකවත් තාත්තාට වෙනකෙකු දොස් පවරනවාට මා අකමැති ය.

මව සහ පියා බහින් බස් වන සෑම අවස්ථාවක දී ම නංගී සහ මම නිහ`ඩව හා නිසොල්මන් ව හික්මීයන් මෙන් සිටියෙමු. ගමේ කිසි`දු පුද්ගලයෙකු හෝ මිත‍්‍රයෙකු මට අවශ්‍ය වූයේ නැත. ඔවුන් හා කු`එපගු වීමට ද ආශාවක් මා කෙරෙහි නොතිබුණි. තාත්තා ගැන තොරතුරු විමසන පුද්ගලයන් ව මම බෙහෙවින් අප‍්‍රිය කළෙමි. කවුරුන් හෝ කොලූ ගැටයෙක් මා හා රණ්ඩු දබර ඇතිකර ගන්නට ආ අවස්ථාවල දී මා පසු බැස්සේ නිහ`ඩව තරහව සහ වේදනාව දරා ගනිමිනි.

දිනක් පාසල් නිම වූ පසු මම නංගී සමග නිවසට තනිව ම පැමිණියේ එදින තාත්තා නොපැමිණි හෙයිනි. නංගී සමග පාසල් ගේට්ටුව අසළ පැය

භාගයකටත් වඩා රැු`දී සිටි මා පසුව නංගි සමග පයින් නිවසට ගමන් ගත්තෙමි. වෙනදා මා දිහා නොබලන ගමේ නැන්දලා ද, කොලූ ගැටයන් ද අද මා සහ නංගී දෙස විමසිල්ලෙන් බලන අයුරු මට දැනුණි. එය එතරම් ගණන් නොගතයුතු දෙයක් ලෙසට ද මා හට සිතෙන විදිය විය යුතු ය ලෙසට ද සිතා එම හැ`ගීම මම යටපත් කළෙමි.

”අම්මේ....

අම්මේ....”

නිවස තුළින් ශබ්දයක් හෝ පිළිතුරක් නොවී ය.

”අම්මේ... අපි පයින් ම ආවා. තාත්ත ආවෙත් නෑ ”

මම යළිත් වරක් වැරෙන් කෑ ගැසුවෙමි. වෙනදා නිවසින් එළියට පැමිණෙන අම්මා වෙනුවට මෙදා පැමිණියේ පුංචි අම්මා ය. සාමාන්‍යයෙන් පුංචි අම්මා නිතර අපගේ නිවසට පැමිණෙන තැනැත්තියක් නොවූවා ය. ඇය කිසිවක් නොදොඩා ම දෑතින් නංගී සහ මම තුරුල්කොටගෙන සාලය තුළට කැ`දවාගෙන ගියා ය. තාත්තා බීමත් ව පැමිණ අම්මා සමග අ`ඩ දබර වී ඇති බවත් , අම්මා විසින් පියාට දුන් පහරක දී තාත්තා මිය ගොස් ඇති බවත් , අම්මා පොලීසිය භාරයේ සිටින බවත් පුංචි අම්මාගෙන් සැලවිය.

මම අම්මා සහ තාත්තාට බෙහෙවින් ආදරය කළෙමි. බීමතින් පැමින අම්මා සමග අ`ඩ දබර වනවා හැරෙන්නට වෙනත් බරපතල වරදක් මම තාත්තාගෙන් නුදුටුයෙමි. කුඩා කළ පටන් මා සමග දෙපසින් සිටි අම්මා සහ තාත්තා මට මැවි පෙනුණි. නංගී ගැන ද, අනෙක් කවුරුන් හෝ ගැන ද මට සිතීමට අවශ්‍ය නොවී ය. මු`එ ලෝකයක් අමතකව ගොස් මා සිටියේ කොහි ද? කොතැනක ද? යැයි වත් මට නොහැ`ගුණි. දෙනෙත් කෙවෙනි වලින් අම්මාගේ සහ තාත්තාගේ සෙනෙහස දිය වී ගලා බසින්නට විය.

” ඕයි....තමුසෙට පිස්සු ද? මොකද මේ කුණු ගොඩවල් බස්සෙක ඇතුළට අරගෙන එන්නෙ? බහිනව ඕයි... බහිනව බහිනවා....”

ඒ කොන්දොස්තර මහතාගේ හ`ඩින් මා පියවි සිහියට එළඹුණෙමි. එය පියවි සිහියක් ම දැයි මම නොදන්නෙමි.